Jakie jest zakończenie tej historii? Możesz być osobą, która myśli o niej jak o zwykłym dniu i Ciebie wcale nie rusza. Albo możesz być kimś, kto staje się dość nerwowy na samą myśl o tym jednym razie, który ten opis przypomina – jak zareagowałeś, gdy wszedłeś przez wejściowe drzwi… Wydaje się, że to trywialna sytuacja, ale to z takich składa się nasze życie. I to są te, w których można od razu zastosować Self-Reg.

NOWE SPOJRZENIE, NOWE PYTANIA

Zatrzymam się na chwilę przy tym, czym jest Self-Reg. Chociaż mówię o nim 'metoda samoregulacji’, trudno określić to metodą. Jest to proces uczenia się (o sobie) i zmiana spojrzenia na problemy związane ze stresem. Nowe spojrzenie skłania do zadawania nowych pytań. Jeśli chodzi o relacje, pytania, które często słychać, to: ​co jest z nami nie tak? Co jest nie tak z moim partnerem? Co jest ze mną nie tak?​  Często są one zadawane zwykle po walce, kiedy napięcie wydaje się mniejsze, a gniew, który odczuwasz, zaczyna zanikać. Poniżej znajdziesz sugestie, jakie jeszcze pytania warto sobie i partnerowi zadać, by spojrzeć na nowo na nieporozumienia.

W poprzednim wpisie wspomniałam o oczekiwaniach i wielkiej ambicji miłości jako o jednym z czynników, które powinniśmy rozważyć, aby zmienić to, co dzieje się wewnątrz związku. Wspomniałam też o dużej presji, jaką codzienne obowiązki mogą wnieść w nasze życie i sposób, w jaki łączymy się z innymi. Ale jest też grupa czynników bardziej uniwersalnych. Na przykład: istnieje niedopasowanie między współczesnym życiem w środowisku miejskim a wymaganiami, jakie natura postawiła przed nami, patrząc z perspektywy ewolucyjnej. W ciągu dnia poruszamy się mniej, śpimy mniej niż powinniśmy, pracujemy częściej niż kiedyś, często robimy to siedząc i spędzamy znaczną część wolnego czasu przed telewizorem lub komputerem. Ale również każdy z nas ma własną wrażliwość, charakterystyczną dla naszego organizmu, co sprawia, że ​​jesteśmy podatni na stres w pewnych okolicznościach. Są ludzie, którzy źle reagują, gdy temperatura jest naprawdę wysoka i ci, którzy nienawidzą zimna (i marzną nawet wiosną). Lub ludzie, którzy są bardzo nerwowi, gdy jest zbyt głośno. ​

Tak często takie wrażliwości powodują, że jesteśmy reaktywni a nie refleksyjni, czyli ​​często działamy tak, jak byśmy przede wszystkim byli czujni na niebezpieczeństwo, istniejące lub nie – jakby jedynym celem było przetrwanie. Zamiast reagować na to co się faktycznie teraz wokół nas dzieje, odpowiadamy nie tyle na faktyczne zdarzenia, co na nasze ich postrzeganie. A na to postrzeganie wpływa wiele czynników.

Pary zgłaszają problemy takie jak kłopoty w komunikacji, dotyczące seksu lub oddalenia emocjonalnego, które warto (czasem to wskazane :-)) rozwiązać za pomocą poradnictwa lub terapii. W zastosowaniu wskazówek nauki o samoregulacji cenne jest to, że niezależnie od tego jaki wybierzesz sposób rozwiązywania problemów ze swoim partnerem, Self-Reg w każdym przypadku pomaga w uzyskaniu dostępu do potencjału w obu z Was: zasobów, które pomogą szukać dróg wyjścia i je tworzyć.

Do rozwiązywania problemów pomocne są zarówno spokój, jak i zastrzyk energii: pierwszy pomaga w prawidłowej ocenie problematycznej sytuacji, a energia jest konieczna do zaangażowania się w jego rozwiązanie. Ale odpowiedni balans nie jest taki prosty w praktyce, prawda?

GDZIE SZUKAĆ TROPU?

To, na co Self-Reg zwraca naszą uwagę, to fakt, że stresory i nasze na nich wrażliwości są współzależne i wpływają na siebie nawzajem w cyklu, który może przynieść nam w najlepszym przypadku ograniczenie naszych możliwości albo ich blokadę. Moim zdaniem często zdarza się to w domu, gdzie czujemy, że jesteśmy uprawnieni (?) do wyrażania wszystkich emocji, nawet jeśli nie wiemy, skąd pochodzą. Zwykle staramy się ograniczać w pracy, gdzie trzeba dobrze wypaść czy z przyjaciółmi, gdy staramy się spędzić miło czas. Wspólna opieka nad dzieckiem, a także życie partnerskie, są obszarami życia, w których bardzo czesto ujawniają się nasze ‘martwe (czułe) punkty’.

Jeśli brzmi Ci to znajomo, pomocna może być ścieżka detektywa stresu :-). Self-Reg wskazuje 5 domen naszego funkcjonowania, aby znaleźć czynniki, które doprowadzają nas do stanu stresu reaktywnego zamiast potrzebnych w trudnych sytuacjach spokoju, refleksji i czujności. Poniżej opisane domeny są współzależne, co oznacza, że ​​stres w jednym z nich obniża odporność na stres w innych.

W dziedzinie biologicznej​ czynnikiem uznawanym za stresujący mogą być warunki pogodowe, reakcje alergiczne, niedostateczny sen, trudności ze słuchem lub zmiany hormonalne. Obejmuje wszystkie elementy fizjologicznego świata, które wpływają na twoje wewnętrzne pobudzenie i stan energetyczny. ​Czynniki z dziedziny emocjonalnej ​mogą mieć różną postać: od choroby w rodzinie lub poważnego konfliktu do poczucia bezradności lub nerwów z powodu nadchodzących wystąpień publicznych. Lista czynników stresogennych z ​domeny poznawczej​ zawiera różne sytuacje, w których nasz rozumienie i przetwarzania informacji jest z jakiegoś powodu ograniczone: od niezainteresowania poruszanym tematem lub trudnościami z koncentracją, po problemy z przetwarzaniem wizualnych bodźców lub rozpoznawania wzorów.

Patrząc na ​domenę społeczną​, powinniśmy sprawdzać rzeczy takie, jak: czy zasłyszane plotki wpływają na nasze samopoczucie, zbliżająca się konfrontacja z bliską nam osobą, spotkania nowych osób podczas nadchodzącej konferencji lub brak komfortu w dużej grupie ludzi.Prospołeczna domena​ koncentruje się na tym, jak rezonujemy ze stresem innych, do czego zaliczymy zarówno spóźnienie, jak i dylematy moralne, z którymi masz do czynienia. Powyżej wymieniam kilka przykładów, z których możesz wybierać. Aby być dokładnym, trzeba by do nich wiele dodać: każdy z nas ma swoją specyficzną listę w każdej z domen. Wiadomo już, jak szeroko można postrzegać stres u siebie i partnera. Przyjrzyjmy się jeszcze temu, jak poszukać tych tropów.

BĄDŹ DETEKTYWEM STRESU

Profesor Robert E. Thayer stworzył matrycę, która pokazuje fale stresu i odpoczynku, których codziennie w ciele doświadczamy, na bazie naszych wewnętrznych poziomów napięcia i energii. Wyróżnił 4 podstawowe stany, przez które przechodzimy w ciągu dnia. Zasadniczo działamy w dwie strony: obniżamy swoje pobudzenie, kiedy chcemy przejść do stanu spokoju lub regulujemy się nijako w górę, kiedy nie wystarczy energii, aby naładować naszą wewnętrzną baterię potrzebną do sprostania czekających nas wyzwaniom (aka życiu ;-)). A czasem rozregulujemy się tak, że nasz wewnętrzny system traci swoją funkcję odpornościową (tj. czujemy się przewlekle wściekli lub przygnębieni).

Jeśli chodzi o twoje relacje: z dziećmi, z drugim rodzicem, z innymi członkami rodziny, warto wziąć pod uwagę: ​czy istnieje coś, co blokuje moją potrzebę bycia spokojnym?​ To może być coś, co cię blokuje wewnętrznie, ale może to być również coś, co wynika z relacji z innymi ludźmi. A często to jest jedno i drugie. Proces radzenia sobie ze stresem zaczyna się od rozpoznania, jakie stresory powodują u Ciebie tzw. stan limbiczny (kiedy starsza część mózgu kieruje Twym zachowaniem, a bycie reaktywnym, nie refleksyjnym, jest standardem). Po rozpoznaniu, masz wiekszą szansę, by ograniczyć ich wpływ i uspokoić się tak, by móc być w kontakcie z innymi.

W napiętych sytuacjach związanych z Twoim partnerem, można zapytać: ​co odciąga mnie od interakcji z partnerem? / co się dzieje ze mną tuż przed momentem, gdy nasza rozmowa zamienia się w katastrofę?/ co w jego/ jej zachowaniu wyzwala we mnie automatyczne reakcje?Znajomość tych odpowiedzi jest przydatna zarówno dla każdego z nas, jak i dla naszych związków. Oczywiście, kiedy coś pójdzie nie tak, może być trudno prowadzić spokojną rozmowę o trudnościach. Ale można też rozmawiać o tym w innych momentach – kiedy złość przechodzi…

BEZPIECZEŃSTWO EMOCJONALNE

Jeśli uda Ci się zaprosić partnera do dyskusji o stresie, możesz w jej trakcie zadać pytanie: czy uważasz, że powinienem wiedzieć coś o tym, jak reaguję gdy się mamy spięcia, którego nie jestem świadomy​?

Znajomość swoich martwych punktów (które każdy z nas ma) jest darem nie do przecenienia. Odpowiada to koncepcji partnera jako nauczyciela. Nasi partnerzy (byli i obecni) znają nas inaczej niż pozostałe osoby w naszym życiu, więc mogą udzielić nam wyjątkowych informacji. Być może rozmowa o tym, jak regulujecie się w górę, a jak w dół, może zapewnić wam taki skarb jakim będzie wiedza o tym, co tak trudno dostrzec w sobie podczas kłótni :-).

Jednocześnie macie także dobre doświadczenia w rozwiązywaniu konfliktów lub wspieraniu się nawzajem w trudnych sytuacjach. Kiedy więc przypomnisz sobie pierwsze lub najważniejsze momenty, w których partner pomógł ci się uspokoić lub zachować spokój w sytuacji, w której nie mogłeś się uspokoić, zapytaj siebie: ​co zrobił lub powiedział Twój partner, że to pomogło się uspokoić? jak się zachowałeś, jak zareagował Twój partner?​ To są właśnie wskazówki co do tego, co oznacza „samoregulacja” w Twoim związku.

Niezależnie od problemu, odwaga w zadawaniu wspomnianych powyżej pytań i rozmowa na ten temat może stworzyć atmosferę bezpieczeństwa emocjonalnego. Ona z reguły jest podstawą do nowych rozwiązań, których wcześniej nie próbowaliście lub o których zapomnieliście. A gdy już poznasz lepiej swoje (nad)wrażliwości, być może lepiej poradzisz sobie w trudnych sytuacjach i … związkach.

Krótki przegląd pytań pomocnych w rozpoznaniu przyczyn stresu między Wami:

Co stoi na przeszkodzie mojemu spokojowi?
Co powstrzymuje mnie od interakcji z moim partnerem?
Co widzę jako wyzwalacze trudności w dogadaniu się podczas konfliktu? Co pomaga mi być spokojnym w naszych konfrontacjach?
Czy robimy coś jeszcze, co utrudnia nam nasz kontakt?

Self-reg to metoda, za pomocą której rozumiemy stres i pomagamy uczyć się zarządzać poziomami energii i napięcia. Stres tutaj jest pojmowany jako wszystko to, co wymaga wydatkowania energii. W tym cyklu wpisów odnoszę się do stresu, który odczuwamy w relacjach z drugim rodzicem, bez względu na to, czy jesteśmy z nią lub nim w związku partnerskim czy nie.

Pierwszy krok – „Spójrz inaczej” – dotyczy tego, jak widzimy sens zachowań, które nas stresują w relacji. Każdy z nas nieco inaczej nadaje znaczenie zachowaniom drugiej osoby, bo kierujemy uwagę na różne rzeczy, co innego jest dla każdego z nas ważne. Co prawda, gdy wchodzimy w związek, często wydaje nam się, że nasza wyjątkowa więź powoduje, że możemy albo rozumieć się bez słów albo nasz partner rozumie nas jak nikt inny na świecie… Z czasem napotykamy jednak rożne trudności, rozczarowania i uczymy się, że tych rozbieżności może być wiele. Aby je rozwiązywać lepiej, warto zacząć od… własnych oczu :-). Tu kilka podpowiedzi, jak spoglądać inaczej na partnera. Skorzystaj z nich, uważnie odpowiadając na kolejne pytania postawione w tym krótkim tekście.

OCZEKIWANIA i WYBRANKA/-EK

Kiedy John Steinback dawał rady na temat sztuki pisania powieści, podpowiadał, by: “Spróbuj zrozumieć człowieka, jeśli zrozumiesz Innego, będziesz dla niego życzliwy. Poznanie człowieka nigdy nie prowadzi do nienawiści i prawie zawsze kieruje w stronę miłości” (tłumaczenie własne). 

Jego wskazówka brzmi inspirująco nie tylko dla powieściopisarzy, ale… W ilu sytuacjach codziennych, w pośpiechu lub natłoku myśli, kierujemy się wyłącznie chęcią zrozumienia drugiej osoby? Dostrzeganie stresorów, które utrudniają tę chęć rozumienia, jest tym, o co chodzi w procesie Self-Reg.

Większość trudnych sytuacji bierze się z braku czasu lub poczucia przeciążenia oczekiwaniami lub obowiązkami. Zresztą oczekiwań wobec partnerów mamy dzisiaj nieco więcej niż kiedyś. Chcemy, by nasz małżonek lub partnerka byli nie tylko współorganiztorami życia, wsparciem finansowym, drugim rodzicem i towarzyszem niedoli w trudnych sytuacjach, ale i wielką inspiracją do dalszego rozwoju, najlepszym przyjacielem i dobrym kochankiem. Ta wielość oczekiwań wobec jednej osoby może dość łatwo stać się źródłem rozczarowania, gdyż jest wiele obszarów, gdzie możemy czuć niedosyt lub zawód. A codzienność dostarcza wiele pozornie nic nieznaczących sytuacji, przez które to one wychodzą na pierwszy plan. Lubimy wtedy obwiniać drugą osobę, narzekać na nieprzyjazne okoliczności, podkreślać jak to ‚zawsze wiedziałam, ze tak będzie’ – generalnie odwracać uwagę od nas samych. Innym spojrzeniem na partnera w codziennej rutynie może być więc odpowiedź na pytanie:

Pytanie nr 1: Dlaczego to zachowanie partnera jest dla mnie przykre lub trudne? Dlaczego teraz je tak odbieram?

ŁAGODNOŚĆ i FOCHY

Brytyjski filozof i założyciel The School of Life Alain de Botton podpowiada nam, czerpiąc z dorobku psychoanalizy, że można łatwo dostrzec, że rzeczy, które nas irytują najbardziej u partnera, mogą odzwierciedlać pewną jego słabość z dzieciństwa. Gdy byliśmy mali, wyrobiliśmy sobie pewien sposób reagowania na stresujące sytuacje, które w dorosłym życiu, jeśli pozostają bez zmian w naszym zachowaniu, mogą być zupełnie nieodpowiednie, a nawet kłopotliwe. Na przykład bałaganiarstwo u partnera, gdy był dzieckiem, mogło być wyrazem buntu wobec kontrolującego rodzica. Albo jego skłonność do wydawania pieniędzy lekką ręką jest reakcją na niestabilność finansową jego rodziny, która towarzyszyła mu w trakcie dorastania. Może też robi tzw. fochy, gdyż tak bardzo boi się, że zostanie źle odebrany lub rozumiany w swej reakcji, że woli nie mówić nic?

Każdy z nas ma takie indywidualne skłonności czy dziwactwa, przez które codzienne życie z nami może być trudne. Będąc w związku z drugą osobą, poznajemy wzajemnie różne nasze oblicza i słabości. Często znamy swoje historie, także te trudy z dzieciństwa: o tym, co było przykre, nie do zniesienia. I możemy z tego skorzystać – tym razem na pożytek dla naszej relacji.

Zapraszam Was więc, aby częściej lub czasem po prostu, spojrzeć na swojego partnera łagodnym spojrzeniem. Nie chodzi o to, by nagle, siłą woli, polubić to, co nam przeszkadza w drugiej osobie. Jednak, by naszemu myśleniu o konflikcie, szczególnie, gdy dotyczy spraw, które pojawiają się regularnie w naszym wspólnym życiu, towarzyszyło pytanie: dlaczego? Dlaczego tak się zachowujesz? Dlaczego teraz tak się zachowujesz?

I gdy po raz siódmy w tygodniu zobaczysz porozrzucane skarpetki nie tylko dzieci, ale i męża, możesz – zamiast wyrażenia pretensji – przeznaczyć chwilę, by zadać to pytanie. Sobie lub jemu. A jeśli Twoja partnerka po raz kolejny kupiła buty, które postrzegasz jako zbędną, kolejną parę, możesz – zamiast comiesięcznego wykładu na temat rachunków – zapytać ją, jak to było, gdy miała jedną parę butów i zazdrościła koleżankom. Są sytuacje, w których trzeba skonfrontować się z partnerem. Ale nawet w takiej sytuacji lepiej jest znać powody drugiej osoby, dla których postępuje tak, a nie inaczej.

Pytanie nr 2: Dlaczego teraz zachowujesz się w ten sposób?

PRZYCHYLNOŚĆ i PUSTA SZKLANKA

Osoby pomagające, które stosują metodę samoregulacji, podkreślają, jak ważne jest to, by rozumieć nasze (przede wszystkim bliskie) relacje nie w kategoriach samokontroli (czyli jakby według zasady “gdybyś tylko chciał, to byś się zmienił”), a raczej przez soczewkę zrozumienia położenia drugiej osoby (czyli jakby według zasady “o, tym zachowaniem pokazujesz swój stres”). Wtedy przechodzimy od przekonywania do naszej – słusznej, jak nam się zdaje – drogi do spotkania się z drugą osobą, w której konflikt przykłada się do… rozwoju. Was obojga i Waszego związku. Zetknięcie dwóch różnych punktów widzenia to niekoniecznie różnice nie do pogodzenia, ale możliwość wyboru jednej z dróg lub utworzenie trzeciej.

Kłopot w tym, że często, szczególnie jeśli temat przewodni kłótni przewija się od jakiegoś czasu, podchodzimy do sprawy i naszego partnera z takim nastawieniem, które w pierwszej kolejności wyszukuje zagrożeń. Czyli patrzymy przez pustą połowę przysłowiowej szklanki. Jak radzi amerykańska psychiatra Madelaine Castellanos, możemy wyćwiczyć nasze pozytywne relacyjne zniekształcenie. Wyobraź sobie, że wracasz do domu lub idziesz na spotkanie z drugim rodzicem i zamiast zastanawiać się, co złego czeka Cię za chwilę w tej interakcji, możesz przywołać 3 przyjemne chwile, których doświadczyłeś z tą osobą. Albo przypomnieć sobie najwartościowszą dla Ciebie cechę, za którą tę osobę podziwiasz lub lubisz.

To bardzo rozsądne, by przed negocjacjami przygotowywać różne, w tym niepomyślne, scenariusze. Ale co mogłoby się wydarzyć, gdybyśmy w bliskiej ważnej relacji, nawet wobec różnych poglądów na daną sprawę, założyli różową soczewkę w okulary, przez które patrzymy na partnera? Zachęcam Was do eksperymentu, aby kolejnego razu, gdy będziecie wracać z pracy lub gdy będziecie czekać na spotkanie z drugim rodzicem, zadać sobie pytanie: “A gdybym miał(a) dziś myśleć tylko o tym, co pamiętam o Tobie dobrego?”. Niekoniecznie zmienimy zdanie o tych cechach drugiej osoby, których nie lubimy, ale może łatwiej będzie nam z nimi wytrwać?

Pytanie nr 3: Co dobrego mogę pomyśleć teraz o Tobie?

ZACIEKAWIENIE i KONTROLA

W wspólnym wychowaniu dzieci ważnym pytaniem bywa tzw. konsekwencja rodzica oraz spójność podejść dorosłych do dzieci. Różnice w poglądach dotyczących rodzicielstwa są częstą przyczyną konfliktów w domu. Aby zmienić ich znaczenie, zapraszam Was do ciekawości sposobem, w jaki rozwiązujecie konflikty na ten temat.

Dr Stuart Shanker, twórca podejścia Self-Reg, twierdzi, że każdy z nas stosuje różne style czy strategie rodzicielskie. Odwołuje się do stylów autorytarnego, opartego na autorytecie i przyzwalającego. Według niego używamy ich naprzemiennie, choć każdy z nas jest bardziej sprawny w jednym z nich, szczególnie w sytuacjach dla nas stresujących szukamy kontroli, by zredukować swój dyskomfort. Czasem nie czujemy, by sytuacja wymagała pokazywania, kto rządzi i zachowujemy się inaczej. Badania naukowe pokazują, że zarówno styl autorytarny, jak i przyzwalający może mieć bardziej (niż oparty na autorytecie) szkodliwy wpływ na dzieci.

Z tego punktu widzenia więc ważne jest, na ile znamy nasze punkty zapalne, w których chętnie sięgamy po władzę wobec innych oraz jak zachowujemy się w sytuacjach, gdy tę władzę próbujemy egzekwować. Co do rozpoznania punktów zapalnych, ważne będzie więc pytanie: kiedy czuję dyskomfort, w jaki sposób sięgam po kontrolę? Jak to robi mój partner? Z kolei pytanie o nasze zachowanie w sytuacji przejmowania kontroli zabrzmi: czy biorę odpowiedzialność za moje zachowanie i emocje, kiedy spotykam się z odmiennym od mojego punktem widzenia? Czy robi to mój partner?

W sporach w rodzinie o to, jak być rodzicem, nie chodzi o to, kto ma rację, ale jak reagujemy na ewentualne różnice zdań na ten temat. Na ogół jeden z rodziców chce przekonać drugiego, że ma rację. To, co może wpłynąć pozytywnie na atmosferę, a tym samym na relacje w rodzinie, jest sposób, w jaki to rozwiązujecie. W tych trudnych rozmowach warto stosować zasadę XYZ: “Kiedy jest sytuacja X, czuję się Y i zachowuję się Z”. Na przykład: “Kiedy widzę, że krzyczysz na dzieci, boję się o nie i zaczynam Cię atakować”. W ten sposób wyrażasz swoje uczucia i obawy, informujesz partnera skąd bierze się twoja reakcja i unikasz narzucania swojego podejścia do tego, jak być rodzicem. Uruchamiasz ciekawość, a może i rozmowę między Wami, która pozwoli lepiej zrozumieć Wam siebie nawzajem. To zupełnie naturalne, że macie różne poglądy na temat rodzicielstwa. W sumie trudno wyobrazić sobie sytuacje, gdy obopólna zgoda panuje zawsze.

Pytanie nr 4: Jak pokazuję, że odczuwam tzw. negatywne emocje? Po czym poznaję, że mój partner je odczuwa?

Reakcje na stresy związane z relacją postrzegamy jako automatyczne, pod hasłem “taki/-a już jest” i “tak już mam”. Jeśli zakładamy, że ktoś (my lub partner/ka) lub sytuacja są nieodwracalne i dane raz na zawsze, trudno dziwić się, że utknęliśmy, że trudno sobie poradzić.

To, co może pomóc poradzić sobie ze stresem wynikającym ze związku z drugim rodzicem, to świadomość, że możemy na problemy spojrzeć inaczej. Nowe rozwiązania trudnych sytuacji mogą pojawić się w wyniku nowego na nie spojrzenia.

Zapraszamy Was na cykl spotkań psychoedukacyjnych o tym, kim jesteśmy w relacjach partnerskich. Mówi się, że nie ma szkoły uczuć, lubimy myśleć o związkach romantycznych jak o magii i czarach, które spadają na nas jak grom z jasnego nieba. Sądzimy, że dopiero gdy ktoś szczególny pojawi się w naszym życiu, możemy nauczyć się czegoś o związkach. Chcemy Wam zaproponować nieco inne spojrzenie na to, czy można jakoś przygotować się do bycia w bliskiej relacji z partnerem. Słowo „kochać” ma w sobie bardzo aktywny składnik – przestrzeń do rozwoju, nauki i zainteresowania, które chcemy Wam w Was pokazać: dzięki nim można bardziej świadomie wejść w relację, szukając w nich szczęścia.

Dla kogo? Dla wszystkich osób pełnoletnich, które szukają partnera, miłości i bliskości; dla osób, które odnoszą wrażenie, że ciągle wchodzą w podobną relację mimo że partnerzy wydają się być od siebie różni; dla osób, którym doskwiera samotność, a potrzeba bliskości odzywa się coraz częściej; dla osób, które chcą przyjrzeć się własnym błędom, znaleźć prawidłowości w trudnościach, które napotykają oraz dla tych, którzy po prostu są zainteresowani wiekszą świadomością swojego funkcjonowania w relacjach.

Forma: Pięć 2,5-godzinnych spotkań odbywających się w jeden dzień weekendowy, co 2 tygodnie. Będzie trochę mini-wykładów, ale chcemy przede wszytskim dyskutować, ćwiczyć i zaglądać do indywidualnych historii i potrzeb uczestników.

Tematyka: Podczas pierwszego spotkania zajmiemy się tym, czy miłość dzisiaj jest trudniejsza niż kiedyś, co z tego co kiedyś było ważne jest wciąż aktualne, a co współcześnie pomijamy; jak wygląda miłość 2.0; jak nauczyliśmy się kochać i być kochani. Podczas drugiego spotkania przyjrzymy się temu, jakim partnerem/ jaką partnerką jestem, swoim największym wyzwaniom i atutom. Podczas trzeciego spotkania skupimy się na tym, jak opowiadamy o sobie, gniewamy się, prosimy i dajemy innym to, czego (nie) chcemy. Na czwartym spotkaniu zajmiemy się sferą erotyczną, integralnością seksualną, seksualnym zdrowiem i pożądaniem. Ostatnie spotkanie zakończymy analizą tego, co dla nas najważniejsze w relacji, obieraniu celów w naszym romantycznym życiu oraz sesją pytań i odpowiedzi do tego, co najbardziej interesowało podczas spotkań. Wiedza prezentowana podczas spotkań pochodzi z teoretycznych ujęć psychologicznych, badań naukowych oraz wniosków z praktyki terapeutycznej wiodących terapeutów par.

Z kim? Spotkania odbędą się w małej grupie (5-8 osób) o charakterze zamkniętym. Prowadzące to psycholożki i terapeutki w trakcie szkolenia: Marta Maciąg i Kasia Andrys, współtworzące Dialogownię i na stałe związane z Pracownią Psychologiczno-terapeutyczną Lorem Lab.

Kiedy? 2.03, 16.03, 6.04, 27.04, 12.05; godziny 11:30 -14:15 (z uwzględnieniem 15 min przerwy)

Gdzie? Pracownia Psychologiczno-terapeutyczna Lorem Lab, Poznań, ul. Libelta 24/5

Cena: 650 zł/ 5 spotkań przy płatności z góry; 140 zł/ spotkanie przy płatności w ratach za każde ze spotkań z osobna.

Zainteresowane osoby prosimy o zgłoszenia lub/ i pytania pod adresem m.maciag@loremlab.pl.

Po zgłoszeniu mailowym otrzymacie odpowiedź z prośbą o krótką rozmowę telefoniczną w nawiązaniu do zgłoszenia.